Op 31 oktober ga ik staan voor mensen met een depressie

Heidi Heuvelman

( Lid van team: Sta samen met de Depressievereniging )

Nog te gaan

Normal 15d09b4973aac6542cc3ec0fc6bc55f0ed6de562
Qr
van totaal € 2.000 (104%)

Op 31 oktober ga ik staan voor mensen met een depressie en hun naasten. Elke dag overlijden vijf mensen door zelfdoding. Depressie heeft daar ook een aandeel in. Dat is toch niet te bevatten? Vorig jaar overleed een dierbare vriend omdat hij zijn psychisch lijden niet meer kon dragen. Hij was in zijn leven zelf tot steun voor veel mensen. Met jouw donatie steun je de Depressie Vereniging en MIND en kunnen we werken aan het voorkomen van suicide en aan ondersteuning voor iedereen die dat nodig heeft! Heel veel dank voor je donatie.

Heidi

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 25 26-10-2020 | 11:56
€ 10 23-10-2020 | 16:30
€ 12,50 22-10-2020 | 19:51 Belangrijk dat er juist in corona tijd aandacht blijft voor psychische gezondheid.
€ 5 22-10-2020 | 19:37
€ 10 22-10-2020 | 13:20
Bekijk alle

Groot Graffel (en het belang van zelfhulp)

22-10-2020 | 10:28 De Depressie Vereniging is een landelijke vereniging die zich met name richt op onderlinge steun voor mensen met een depressie. Voor wie het interesseert volgt hier een verhaal over de manier waarop ik mijn hart ooit verloor aan zelfhulp (dat gestoeld is op onderlinge steun). Ik begin met een hele oude koe uit de sloot te halen, eentje van 25 jaar geleden. Ik was 20, had mijn opleiding moeten stoppen vanwege mijn eetstoornis en zat in dagbehandeling in Warnsveld, het ggz-terrein Groot Graffel. Het was een klassiek ggz terrein: groot, bosrijk en met oude gebouwen verspreid tussen de bomen (zie foto). Ik vond het er vreselijk en het boezemde me ook angst in. Buiten zag je mensen lopen die er al lang woonden en waarvan je het gevoel kreeg dat ze er ook zouden blijven wonen. En waarom zou mij dat niet overkomen? Ik was 20 en worstelde me al vijf jaar door depressie en eetstoornis heen zonder dat ikzelf of de hulpverlening er nou echt vat op kreeg. Dat bood niet echt hoop en perspectief. Ik had het enorm geluk dat ik mijn rijbewijs haalde in die tijd en mijn ouders een auto voor me kochten: zodoende kon ik elke dag terug naar mijn studentenhuis in Enschede in plaats van dat ik moest blijven slapen op het terrein. Ik kon terug naar het gewone leven ook al stond mijn studie stil. De leuke dingen van het studentenleven konden voortgang blijven vinden en ik zag mijn huisgenoten elke dag. Dat is erg belangrijk geweest! Eenmaal uit behandeling (maar nog niet helemaal hersteld), pakte ik mijn studie weer op maar zocht ook naar een manier iets te doen met mijn ervaring. Ik kwam in contact met de stichting Anorexia en Bulimia Nervosa (de voorloper van WEET) en vroeg of ik vrijwilligerswerk kon doen. Niet veel later werd ik gebeld door Ellen Spanjers. Zij was net gestart als projectmedewerker Zelfhulp Project Eetstoornissen Oost Gelderland. Ik sloot me aan bij een (ja, het was gewoon zo!) fantastische groep vrijwilligers, allemaal met eigen ervaring met eetstoornissen. Er was een zelfhulpgroep en een nazorggroep en een gastlessenproject met voorlichting over eetstoornissen op scholen. Nu even een lang verhaal kort maken: In 2005 was dit, onder de bezielende en enthousiasmerende leiding van Ellen  uitgegroeid tot de stichting ZieZo, met 8 medewerkers en 90 vrijwilligers, vele gastlessen en zelfhulpgroepen in de regio. Door deze ervaring heb ik mijn hart verloren aan zelfhulp, omdat ik gezien en ervaren heb hoeveel dit betekent in het herstel voor (jonge) mensen met psychische problemen. Wij hadden als vrijwilligers zoveel steun aan elkaar en bovendien kon ik me ook optrekken aan de vrijwilligers die hun eetstoornis al verder achter zich hadden gelaten. Herstel wás mogelijk! Op mijn beurt kon ik later weer tot steun zijn voor andere vrijwilligers, hetgeen voor mezelf ook persoonlijke groei bracht. Maar bovenal hadden we ook enorm veel lol met elkaar. Ziezo ging later op in Ixta Noa, een organisatie die zich nog steeds richt op ervaringsdeskundige inzet. Open zijn over waar ik tegenaan liep was de rode draad binnen het vrijwilligerswerk bij ZieZo, bij mijn latere werk voor Helpdesk Eetstoornissen en nu ook bij de Depressie Vereniging. Toen ik als 20-jarige uit dagbehandeling kwam had ik een gevoel van ‘coming out’; iedereen mocht het weten, als ik er maar een doel mee diende, namelijk anderen tot steun zijn of kunnen motiveren zelf hulp te zoeken. Ik heb daar nooit aan getwijfeld, al werd ik er soms wel in uitgedaagd (als je jezelf dan op de publieke omroep ziet vertellen over je eetstoornis bij het programma “Jong” bijvoorbeeld 😊). In de online community Depressie Connect lees is nog zo vaak dat mensen zich schamen voor hun depressie of het niet durven vertellen. Natuurlijk begrijp ik waarom dat soms moeilijk is want hoe je omgeving reageert en hoe begripsvol men is op je werk: daar heb je geen invloed op. Ik heb geluk gehad dat ik herstelde en de meeste maatschappelijke en sociale rollen kon oppakken die ik wilde; in die zin heb ik makkelijk praten. Maar mijn boodschap is, zéker aan de jongeren, blijf er niet mee lopen: zoek steun, zoek hulp, praat erover. Het kan een eerste belangrijke stap zijn in de weg naar herstel!   Heidi
Lees meer