eetstoornis,borderline,depressie, heb het allemaal;Ik ben niet normaal

Ines Peric
Qr
van totaal € 100 (15%)

Leven met psychische klachten maken mij vervreemd van de maatschappij. Dit kan en móet anders! Dat begint met mijn verhaal en organisaties als MIND

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 15 05-10-2020 | 10:49
Bekijk alle

Mijn verhaal in een notendop

15-10-2020 | 21:45 Tijdens een destructieve relatie kreeg ik last van psychische problemen en heb ik na lang wachten hulp gekregen door middel van cognitieve gedragstherapie. Daar bleek dat ik niet alleen last had van een lastige relatie, maar dat er wel wat meer geworteld zat. Ik heb een persoonlijkheidsonderzoek gedaan en hieruit kwamen symptomen van borderline naar voren. In diezelfde periode moest ik een knieoperatie ondergaan en raakte ik de grip op het leven kwijt. Ik wist niet meer wie ik was of wat ik mooi of belangrijk vond. Ik ontwikkelde een eetstoornis.  Ondertussen stond ik op een wachtlijst voor schematherapie om te werken aan de persoonlijkheidsproblematiek. Na 6 maanden was ik eindelijk aan de beurt! Helaas stond ik na 20 minuten weer buiten. 'Je hebt anorexia en dat staat op de voorgrond, wij kunnen jou niet verder helpen.' Ik werd hopeloos, machteloos, ik raakte de weg kwijt met welke hulp nu de juiste zou zijn. Ik had NU hulp nodig ik kon niet weer voor een half jaar op een wachtlijst komen te staan! En daar zat ik weer bij de huisarts, vol schaamte te vertellen wat ik voor vreemde dingen ik deed en ik er niet mee wilde stoppen. Helaas was ik te zwaar 49 kilo (op basis van 1.60) om direct hulp te kunnen krijgen. Dus dan toch maar op de wachtlijst van Human Concern. Daar kreeg ik te horen: 'Helaas, jouw zorgverzekeraar vergoedt de behandeling van Human Concern niet'. Radeloos, met de dag meer en meer.  De eetstoornis die er een wedstrijd van maakte om zo min mogelijk te eten en zoveel mogelijk te compenseren op m'n krukken. Maar ook de volwassen kant die wist dat ik op deze manier iedereen kwijt zal raken, niet meer kan genieten wat het leven te bieden heeft en dat het mij op lange termijn niet verder gaat brengen.  Dus toch maar weer terug naar die huisarts. Helaas, nog steeds te zwaar, 47 kilo. Hij had het met me te doen, ik zag het. Ik zag dat hij geloofde dat ik hulp wilde maar dat ons systeem nou eenmaal niet meewerkt. Daar stond ik weer met lege handen.  Er is een lichtpuntje: Ik heb recht op maar liefst 3 afspraken per jaar bij de dietiste. Zij heeft mij geholpen om te stoppen met vasten (20 uur niet eten, 4 uur wat eten). Ze gaf me een nieuw controlemechanisme. Ik moest zorgen dat alle macro's klopten. Ieder grammetje vet extra liep ik er van af en als ik dan toch al bezig was kon ik net zo goed wat verder lopen. Er ging geen dag voorbij zonder push ups en sit ups. 'Ik heb orthorexia' Ofwel: Extreem gezond eten en veel sporten. Ik kreeg last van eetbuien, want koolhydraten nam ik niet. De eetbuien werder groter en heviger en gecompenseerd d.m.v. braken. Ik heb boulimia. Mijn moeder moest het allemaal aanzien. Ik besloot niet meer te wachten op de wachtlijst maar mij in te schrijven bij U-center. Dat was immers maar 2 weken wachten. 'Ondanks je nu niet meer aan het vasten bent, kunnen wij je niet verder helpen. Je eetstoornis staat op de voorgrond en kunnen je niet in behandeling nemen. Wij zijn geen eetkliniek.' Na veel telefoontjes en gesprekken was ik tóch welkom in het centrum. Eindelijk er is hulp, een lichtje in de tunnel. Maar toen.. Brak corona uit. Helaas het centrum dicht en weer geen hulp. Eetbuien en sporten waren mijn grootste prioriteit. Gelukkig ging het beter met corona. Mijn knie was nog lang niet uit gerevalideerd, het was allang niet meer belangrijk. Kwaliteit van leven terugkrijgen was zorg nummer 1. En dat heb ik gedaan in het u-center.  Daar kreeg ik maar liefst 5 diagnoses: depressie, borderline persoonlijkheidsstoornis, een vorm van ptss, boulimia, atypische anorexia. Ik pas niet in hokje. Niemand past in een hokje want ieder mens is uniek.  Daar mocht ik er zijn, met welke diagnose dan ook. Er werd gekeken naar wie ik ben en wat ik mooi en belangrijk vind ik het leven.  Ik ben er nog niet, dat kan ook niet na 7 weken, maar het is oke. Er zijn licht puntjes in donkere dagen. Ik heb mijzelf weer 'groen gevoeld' en weet wat het is om te zien wat het leven kan brengen. Daar ben ik nog iedere dag dankbaar voor.   
Lees meer