Angst maakt moedig, maar...

Laura D

( Lid van team: Angst, Dwang & Fobie stichting )

Deelnemer is afgesloten Je kunt niet meer doneren
van totaal € 250 (102%)

Na vele jaren van angst en meerdere depressies kreeg ik een burn-out die er in het kort voor zorgde dat ik mijn werk en huis kwijtraakte. Van de aanhoudende stress kreeg ik uiteindelijk zelfs een korte psychose.

Doorzetten kan ik dus, maar kan ik ook op tijd van de paal af komen?

Angst maakt moedig, maar je kunt daardoor ook zodanig structureel over je eigen grenzen gaan, dat je er lichamelijk en geestelijk flink aan onderdoor gaat.

Mijn doel is daarom niet om zo lang mogelijk op de paal te blijven staan, maar om er op het juiste moment van af te gaan. Mijn grenzen voelen en die eren, hoeveel ogen er ook kijken en wat mensen er ook van zouden kunnen vinden. Dát is mijn psychische gezondheid.

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 5 22-06-2019 | 15:12 Omdat jullie toppers Zijn en psychische zorg heel belangrijk is
€ 15 21-06-2019 | 12:45 Lieve Laura, Jammer genoeg geen lijfelijke aanmoediging maar een geldelijke voor je laatste doelbedrag score. Je bent een topperrrr, veel succes, maar vooral plezier!!! latersssssss
€ 50 19-06-2019 | 19:29
€ 15 23-05-2019 | 07:28 Laura, ik ben trots op waar je staat en waar je gaat! Je bent moedig, dat straal jij ook uit. Blij dat ik je ken :)
€ 20 08-03-2019 | 07:58 Geweldig dat je dit doet. Super knap!
Bekijk alle

Balans

01-03-2019 | 13:36 De laatste jaren ben ik erg aan het worstelen geweest met lichamelijke klachten als gevolg van mijn psychische onstabiliteit. Sinds mijn burn-out en psychose, 4 jaar geleden, heb ik veel pijn in mijn onderbenen gehad. Hardlopen zit er echt niet meer in. Een kwartiertje lopen is regelmatig te zwaar gebleken en ik sta erg instabiel. Ai. Dat wordt nog wat straks op die paal! Sinds ik afgelopen najaar besloot dat ik mee ging doen aan Last Man Standing zijn de twijfels dan ook niet aan te slepen. “Ik ga zéker weten over mijn grenzen.” “Kan niet eens een minuut op één been staan. 5 minuten op twee benen is vervelend. Uren op een paal? Daar ga ik nooit fit genoeg voor worden in de komende maanden.” En vooral: “Wat doe ik mezelf in hemelsnaam aan??!!” Sinds een maand of twee heb ik steunzolen aan laten meten, en die verlichten gelukkig een heleboel. De pijn in mijn benen is bijna helemaal weg, mijn spieren zijn weer redelijk ontspannen en ik kan weer zonder problemen een paar keer per week een klein wandelingetje maken van 15 minuten. Wat een verademing. Een half uur lopen is nog wel te veel. En ik sta nog steeds erg instabiel. Mijn spieren zijn nu dan wel ontspannen, maar de kracht is nog ver te zoeken. Ik durf nu wel weer een beetje te gaan oefenen. De afgelopen jaren heeft de fysiotherapeut me niet goed kunnen begeleiden, ik bleef steeds over mijn grenzen gaan, ook in de oefeningen die hij me gaf. En maar balen als het weer slechter ging in plaats van beter. De fysiotherapeut snapte er ook niks van. Inmiddels, na veel vallen en opstaan, durf ik te zeggen dat ik mijn lichamelijke grenzen goed genoeg ken. En ze ook aardig in ere kan houden in het dagelijks leven. De fysiotherapeut kan even de pot op, ik doe mijn eigen oefeningen, op het moment dat IK voel dat het kan. Pfiew, da’s voor mij al overwinning nummer 1. De “wat doe ik mezelf aan?”-twijfel bestaat wel nog steeds. Want als er ook maar enige aanmoediging aan mijn prestatiegerichtheid wordt toegevoegd, enig saamhorigheidsgevoel naar mijn teamgenoten die misschien dit jaar weer graag ‘samen uit, samen thuis’ willen doen, enig spoortje sociale angst die me tegenhoudt om al heel vroeg van de paal te gaan, en enige schaamte dat ik Last Man Standing niet volgens de regels speel als ik niet mijn best doe om zo lang mogelijk op de paal te staan… dan ga ik over mijn grenzen. Die kans is groot dus. Ik ken mezelf, dit zijn echt mijn zwakke plekken. Vooral die sociale angst. Maar ik ga het toch doen. Deze uitdaging helpt me namelijk wel om mijn doel voor ogen te houden. Beter worden, stabieler worden, sterker worden. Niet zo snel mogelijk en zo ver mogelijk, maar haalbaar, binnen MIJN grenzen. Niet dat wat de maatschappij (of een tof evenement) van mij verwacht. Mijn doel is misschien wel zo langzaam mogelijk beter worden. Misschien mag ik mezelf beschermen door te zeggen dat 6 uur voor de anderen, voor mij 1 uur is. Binnen dat uur mag ik voelen wat mijn lichaam aangeeft. Tien minuten is ook goed genoeg. De weg er naar toe is voor mij al een overwinning. Dat ik dit schrijf en durf te delen is al een overwinning...
Lees meer