Heel veel wilskracht

Suze Nooij

( Lid van team: Team Dalisay Recovery )

Nog te gaan

Qr
van totaal € 250 (22%)

Hallo, mijn naam is Suze Nooij. Geboren op 7-3-1995, met een openruggetje en zit vanaf mijn 11e definitief in een rolstoel. Vanaf me 18e heb ik een eetstoornis NAO (niet anders omschreven). Het begon bij mij met criteria's van lichte Anorexia. Ik had rond mijn 15e wat overgewicht en wilde rond me 17e graag afvallen. Dus kwam ik in een zo genoemde afvalgroepje, op school terecht. Toen die tijd had ik ook het idee dat ik nergens goed in was. Maar al snel bleek ik wel goed te zijn in afvallen... Binnen een half jaar was ik veel kilo kwijt, ik kreeg eerst veel complimentjes en kreeg ik dus het idee, dat ik eindelijk ergens goed in was. Dat heeft er voor gezorgd dat ik er in door sloeg en uiteindelijk een eetstoornis heb ontwikkeld. De eetstoornis gaf mij het idee dat ze me enige vriendin was, die ik kon vertrouwen. Dat heeft een paar jaar geduurd... Toen kwam ik er toch wel achter dat de eetstoornis niet echt een vriendin van me bleek te zijn. Dus ben ik als een gek gaan vechten, tegen de eetstoornis gedachten en ik ben een vechter en besta uit heel veel wilskracht (heb ik van veel mensen horen zeggen) dus ik leek het al snel, wel weer onder controle te hebben. Ik had er natuurlijk nog steeds wel beetje last van en moeite met eten, door veel negatieve gedachtes in me hoofd. De eetstoornis probeerde mij natuurlijk nog steeds weer in te palmen. Maar ik kon het gelukkig hendelen. Net voor me 22e werden de gedachtes toch weer wat versterkt, meer dan de eerste jaren (vanaf me 18e t/m me 20e). De eetstoornisbrein was toch wel weer beter geworden in mindfuck. Dat heeft er voor gezorgd dat ik, net onder me streef gewicht zat. Ik had het zelf niet echt door omdat de eetstoornis mij letterlijk liet denken en zien dat ik alsnog te dik was. Op me 23e leek ik het weer beetje onder controle te hebben. Maar helaas...

4 januari 2019 had ik een ongeluk gehad en daardoor een flinke hersenschudding op gelopen. Eerst had ik zoveel hoofdpijn, dat de gedachtes in me hoofd helemaal weg waren. Maar helaas eind januari 2019 kwamen de gedachtes 10x zo hard terug en was me eetstoornisbrein nog vele malen beter in mindfuck geworden... Ik werd echt weer helemaal ingepalmd en was weer dikke vriendinnen met me eigen eetstoornisbrein. Iedereen in me omgeving maakte zich zorgen, wat ik heel vervelend vond, want de eetstoornis liet mij juist denken dat het allemaal wel mee viel, want ik was immers veel te dik, dus dan mag er toch wel een paar kilootjes van af...? Die paar kilootjes werden al gauw veel meer kilo's.

Dat heb ik nog 2 maanden vol gehouden, maar een dag na een handbal wedstrijd begaf mijn lichaam het ineens. Ik lag als een bijna dood vogeltje te janken in bed. Jeetje, wat kwam die klap van het besef, dat me eetstoornisbrein helemaal niet het beste met me voor had en totaal niet mijn vriendin was, maar juist me ergste vijand, hard aan zeg!!! Vanaf dat moment heb ik toen besloten om weer te gaan vechten tegen mijn eigen eetstoornisbrein. Helaas is dat nog niet zo eenvoudig als je denkt... want ja, me eetstoornis heeft me ook op een 1 of andere manier, mij het gevoel van veiligheid geboden. Maar gelukkig ben ik nu weer op de goede weg...! Helaas nog wel met hier en daar up's en veel down's, ben ik er nog lang niet. Kortom het is een hele lange zenuwslopende en vermoeiende strijd met jezelf en hoe graag je dat ook zou willen, daar kom je echt niet alleen uit.


31 okt. is de actie dag van Last Man Standing! Normaal is dan de bedoeling dat we dan 6 uur op een paal moeten staan/zitten. De gedachte erachter is; dat hoe langer je blijf staan/zitten je steeds meer in je eigen strijd komt om het vol te houden, maar echter is het zo dat je het alleen maar volhoud door steun en afleiding van mensen om je heen! Zo werkt dat ook met mensen die psychische klachten ervaren.

Door het Corona-virus moest helaas de organisatie besluiten om het aan te passen. Dit jaar wordt de actie dag via een livestream georganiseerd en moeten we 3 uur staan/zitten in onze eigen omgeving. Maar ook al is het door omstandigheden aangepast, het goede doel is alsnog even belangrijk als voor de corona en het is dus nog steeds even belangrijk om zo veel mogelijk geld binnen te slepen, om meer aandacht te trekken voor jongeren met psychische stoornis en om te zorgen dat het minder een taboe gaat worden in Nederland! Het is zo belangrijk om te proberen te vertellen wat er in je hoofd om gaat, hoe moeilijk dat ook is...

Hoe sneller je open bent, hoe sneller je geholpen kan worden en hoe sneller je je eigen fijne leven weer terug krijgt!

Help en steun ons team..! Elke bijdrage is welkom... want elke cent telt..!

de opbrengst gaat naar: Stichting Mind
en 50% van de opbrengst die we ophalen met het hele team,
gaat naar Dalisay Recovery (stichting voor mensen met een eetstoornis/eetproblematiek.)

Met vriendelijke groet Suze Nooij.

Team Dalisay Recovery! 

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 20 02-09-2020 | 09:56
€ 20 10-08-2020 | 19:48
€ 15 10-08-2020 | 18:29