Annemarie: "Ik sta voor alle jongeren die het nodig hebben".

Normal 82bea2898d09ea7f02f3bc923b11ce9f4e090beb
27-07-2020 | 09:00

Tot een aantal jaren geleden nam ik mijn lichamelijke klachten en onzekere gevoelens niet serieus. Ik wilde er graag bij horen en ging maar door, want dat deed toch iedereen? Ongeveer 10 jaar geleden heb ik een eetstoornis overwonnen en ik dacht sindsdien dat ik de wereld aankon. Tot in 2017… toen kwam ik vanwege een rughernia een lange periode thuis te zitten. Een periode met onzekerheid, stress en chronische pijnklachten. Daardoor kreeg mijn sociale angststoornis vrij spel. Ik had veel gevoelens lange tijd onderdrukt en geen aandacht gegeven. Mezelf uitgeput door me anders voor te doen, dan wie ik diep van binnen ben. Wat ik ook deed, het voelde nooit goed genoeg. Ik kwam steeds verder van mezelf af te staan.

Het was noodgedwongen ook een periode met tijd en ruimte voor zelfreflectie. Aan de slag met professionele hulp, lichamelijk herstellen en veel mediteren en wandelen. Weer leren luisteren naar mijn lichaam, mind, emoties, gevoelens en daar ook over praten met anderen. Ik had de moed om me open te stellen richting mensen bij wie ik me veilige voelde in mijn omgeving. Dat was voor mij echt een doorbraak, me kwetsbaar opstellen en daar ook over durven praten. Langzaam kwam daarbij het besef; ik was niet raar of anders, maar mijn zelfvertrouwen en veerkracht hadden me in de steek gelaten. En, wat een eye opener; ik hoefde het niet alleen te doen. Er waren mensen die me hiermee wilden en konden helpen! Ik heb in korte tijd keihard gewerkt. Ik ben fysiek en mentaal sterker geworden en heb gelukkig altijd vertrouwen gehad. Daar heb ik wel mazzel mee, want ik weet dat dit niet voor iedereen zo is.

75% van alle psychische aandoeningen ontstaan tussen je 12e en 25e levensjaar. Het is zo belangrijk om op vroege leeftijd passende hulp te kunnen krijgen. Met passend bedoel ik hulp van mensen die echt naar je luisteren en niet stigmatiseren. Binnen de GGZ is dat helaas soms ook maar een kwestie van geluk of pech hebben met je hulpverlener. Op tijd hulp vragen en krijgen kan voorkomen dat problemen erger worden. Iedereen verdient dit en zeker jongeren moeten weten dat ze niet de enige zijn. Dit benadruk ik ook altijd in mijn werk als jongerencoach. Je bent niet de enige en je hoeft je nergens voor te schamen! Blijf vertrouwen in jezelf en volg je intuïtie. Er is, of komt, altijd iemand die naar je luistert.

Openheid en meer awareness creëren rondom mentale gezondheid is mijn grootste drijfveer om mee te doen aan Last Man Standing. Ik vind het onbegrijpelijk dat er nog steeds een taboe heerst rondom dit onderwerp. Gelukkig verandert dit de laatste jaren, maar we zijn er nog lang niet. Last Man Standing vind ik een inspirerend initiatief wat hier positief aan bijdraagt.

En hoe leuk, de eerste virtuele editie die gaat plaatsvinden dit jaar. In onze huidige maatschappij waarin social media (helaas) onmisbaar is geworden, is deze manier een geweldige kans om nog meer mensen te bereiken en aandacht te vragen voor dit onderwerp. Samen sterk! En in het kader daarvan ga ik nog eens even goed nadenken wie er met me mee gaat doen ;-) Sowieso neem ik muziek mee, onmisbaar om de 3u ook gezellig te maken! In het park tegenover mijn huis doe ik bijna dagelijks een korte meditatie, op een boomstam of houten kist op de vlonder in het water. Een plek waar ik aandacht geef aan mijn mentale gezondheid. Daar ga ik staan op 31 oktober. Ik sta voor alle jongeren die het nodig hebben en ook voor een aantal dierbaren in mijn persoonlijke kring die ik met heel mijn hart een lichtpuntje gun. ⁠⠀

 

*** Wil je Annemarie steunen? Doneer dan op haar actiepagina: https://www.doemeemetmind.nl/actie/annemarie-scholma